Bram deel 1

 In Bram, Engels, Vakantie, ZomerEngels

Lees mee met Bram, een middelbare scholier die aan het begin van de zomervakantie in tweestrijd staat. Verantwoordelijk zijn en Engels bijspijkeren of vakantie vieren met zijn vrienden? Hij weet al wat zijn ouders vinden. Maar wil en moet hij daar wel naar luisteren? Kan ZomerEngels de oplossing voor hem zijn? En speelt dat leuke meisje ook een rol in zijn keuze?

“Morgen moet je je boeken inleveren, hè Bram!” Roept mama vanuit de keuken als ik langs de deur naar buiten probeer te glippen. Ik sta meteen stil.

“O ja! Dat regel ik vanavond wel!” En nog voor ze verder nog iets kan zeggen trek ik de voordeur achter me dicht. Mitch staat al te wachten op zijn scooter. We gaan vandaag samen vissen bij het meer aan de andere kant van het dorp. Ik heb wat cola mee gegrist uit de kast en spring nu snel achterop. Mijn vrijheid tegemoet.

Mitch vond het afgelopen schooljaar wel ok geloof ik. Ik heb hem wel horen klagen maar zijn cijfers waren nooit super slecht. Ik daarentegen moest er echt hard voor werken. Wat ik meestal liever niet wilde, trouwens. Die stomme school met die docenten die het allemaal beter weten en ook nog eens boos worden als ik het niet eens heb gedaan. Maar ja, dat hoort zo, zeggen ze. Alleen meneer Martens was tof, van Economie. Die kon het tenminste uitleggen. En als je daar iets zei, werd hij niet meteen boos. Kon hij ook maar de andere lessen geven. Engels bijvoorbeeld. Dat was het vreselijkste vak dit jaar. Man, die vrouw kon echt niet uitleggen! En ze werd boos om elk wissewasje. Gelukkig ben ik er niet uit gestuurd maar Mitch had het wel te verduren gekregen. Op hem werd ze elke les boos.

Maar ik deed in ieder geval mijn best met Engels. Woordjes leren ging nog wel maar die grammatica was echt veel te moeilijk dit jaar. Ik heb het net aan gehaald! Op de cijfers voor de woordjes. En dat terwijl ik voor Engels het hardste heb geleerd van alle vakken. Argh, het is niet eerlijk dat ik hier zo hard mijn best voor moet doen en anderen gewoon kunnen gaan gamen.

Plotseling moet ik me vastgrijpen om niet van de scooter te vallen. Mitch trekt weer op bij het stoplicht en ik had niet eens door dat we stil stonden. K*tschool. Vandaag ga ik er niet meer aan denken! Ik ga het leuk hebben met de jongens en vissen. School kan me gestolen worden.

Deze middag is geweldig! We lachen, halen grapjes uit met elkaar, praten over meisjes en werk en hebben het met geen woord over school. Ik vang 1 klein visje en ben natuurlijk de pispaal want de rest vangt veel grotere. Maar dat maakt me geen moer uit. Ik weet dat het met deze jongens goed zit en dat ze voor me door het vuur gaan. Dus lachen om elkaar hoort erbij.

Die avond sluip ik zachtjes het huis binnen. Veel te laat natuurlijk. Maar als ik heel zachtjes doe, horen ze me misschien niet. Terwijl ik de deur stilletjes dicht doe, luister ik of er nog iemand wakker is. O verdorie, stemmen in de woonkamer. Maar normaal slapen ze al! De deur zit gelukkig dicht en ik sluip er langs om zo, zonder dat ze het merken, naar boven te komen. Maar dan hoor ik mijn naam vallen en moet ik wel blijven luisteren.

“Het moet wel!” hoor ik mijn vader zeggen. “Bram haalt het anders niet komend jaar. En dan? Blijven zitten? Of afstromen? Dat zie ik echt niet zitten! Dan moet hij zijn vrienden achter laten. En daarbij, nog een jaar langer op school, of een lager niveau. Dat kan echt niet. Hij moet door! Hij is slim genoeg!”

“Henry!” hoor ik mijn moeder geschokt roepen. “Hoe kun je dat nou zeggen! Bram is goed zoals hij is. En als de dit te moeilijk voor hem is, vind ik afstromen ook perfect! Hoe kun je nou zeggen dat dát niet mag. Je ziet zelf ook hoe ongelukkig hij is met school. Hoe boos hij reageert en hij alle hulp weigert. Dat is niet de Bram die ik kende toen hij op de basisschool zat. Dat blije jongetje is weg en ik heb er alles voor over om die weer terug te zien. Dus begin mij niet over wat hij wel en niet mag gaan doen!”

Ik hoor de tranen in mijn moeders stem en voel mijn neus kriebelen. Ik wil hier geen woord meer van horen. Dat ze ruzie hebben over mij! Wat ben ik toch een idioot. Hoe goed ik ook mijn best doe, ik stel altijd iemand teleur. Het moet nog beter! Woedend stamp ik de trap op. Het kan me niet meer schelen of iemand me hoort.

Als ik later in bed lig, hoor ik de deur zachtjes open gaan en komt mijn moeder de kamer in. Ik heb geen zin in haar dus ik doe net of ik slaap. Maar ik voel hoe ze me een kus geeft op mijn hoofd en de plukjes haar zachtjes achter mijn oor stopt. “Ik hou van jou.” Fluistert ze zachtjes na de laatste kus en loopt dan stilletjes de kamer weer uit. Als de deur eenmaal dicht is veeg ik woedend ik de tranen uit mijn ogen. Ik pak snel mijn telefoon en kijk of ik nog berichtjes heb. Ik wil even helemaal niets meer voelen.

Meer weten over ZomerEngels? Kijk hier!
Volg Juf Tienie op social media! Facebook en Instagram.

Recent Posts
Contact Us

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Not readable? Change text. captcha txt
0

Start typing and press Enter to search